Ta książka jest dla kobiet, które są zmęczone udawaniem, że dają radę

Są kobiety, które każdego dnia wstają rano, zakładają na twarz spokój, na ramiona odpowiedzialność, a do serca wkładają ciszę — taką, której nikt nie słyszy, bo nauczyły się przez lata, że ich zmęczenie nie może być głośne.

Funkcjonują.

Uśmiechają się.

Organizują życie innych.

A jednocześnie wewnątrz czują, że coś w nich powoli gaśnie, że siła, którą tak długo pokazywały światu, przestaje być prawdziwa, a zaczyna być jedynie rolą, którą odgrywają z przyzwyczajenia, obowiązku lub lęku przed oceną.

Zmęczenie, którego nie widać

Największe zmęczenie kobiety rzadko wynika z nadmiaru obowiązków.

Prawdziwe zmęczenie rodzi się z udawania, że wszystko jest w porządku, kiedy w środku nic nie jest poukładane.

To zmęczenie:

• byciem silną, kiedy chce się odpocząć
• byciem cierpliwą, kiedy serce krzyczy
• byciem odpowiedzialną za wszystkich oprócz siebie

To zmęczenie emocjonalne — najcięższe ze wszystkich.

Dlaczego kobiety udają, że dają radę?

Bo tak zostały nauczone.

Nauczono je, że:

• proszenie o pomoc to słabość
• zmęczenie to narzekanie
• łzy to brak kontroli
• zatrzymanie się to porażka

Więc nauczyły się funkcjonować mimo bólu.

Nauczyły się działać mimo pustki.

Nauczyły się uśmiechać mimo tego, że nikt nie zapytał, jak naprawdę się czują.

Moment, w którym udawanie przestaje działać

Przychodzi taki dzień, w którym kobieta czuje, że nie ma już siły podtrzymywać wizerunku osoby, która zawsze daje radę.

Nie dlatego, że jest słaba.

Dlatego, że jest przeciążona.

To moment, w którym pojawia się:

• płacz bez powodu
• zmęczenie, które nie mija po śnie
• potrzeba ciszy
• dystans do ludzi

To nie kryzys.

To sygnał, że za długo byłaś dzielna.

Prawda, której kobiety się boją

Najtrudniejsze zdanie brzmi:

„Nie daję już rady.”

Bo ono burzy obraz kobiety, która wszystko ogarnia.

Ale jednocześnie jest początkiem uzdrowienia.

Bo dopiero gdy przestajesz udawać, możesz zacząć naprawdę oddychać.

Dla kogo jest ta książka?

Dla kobiety, która:

• jest zmęczona byciem silną
• nie pamięta, kiedy ostatni raz odpoczęła psychicznie
• daje wszystkim, a sobie zostawia resztki
• funkcjonuje, ale nie czuje życia

Dla tej, która nie chce już udowadniać, że daje radę — tylko chce w końcu poczuć, że może być sobą, nawet jeśli oznacza to słabość, ciszę i zatrzymanie.

Dlaczego przyznanie się do zmęczenia jest siłą, nie słabością?

Bo prawdziwa siła nie polega na nieustannym działaniu.

Polega na świadomości swoich granic.

Kobieta, która mówi:

„Potrzebuję przerwy.”
„Jest mi ciężko.”
„Nie mam już siły udawać.”

…nie przegrywa.

Ona zaczyna wracać do siebie.

Pierwszy krok do odzyskania siebie

Pierwszym krokiem nie jest zmiana życia.

Pierwszym krokiem jest szczerość wobec siebie.

Przyznanie:

• że jesteś zmęczona
• że potrzebujesz wsparcia
• że nie musisz wszystkiego unieść sama

To moment, w którym przestajesz być przeciwko sobie.

Zakończenie — kobieta, która już nie udaje

Kiedy kobieta przestaje udawać, że daje radę, dzieje się coś niezwykłego.

Nie rozpada się.

Ona zaczyna się odbudowywać.

Powoli.

Cicho.

Prawdziwie.

Bo dopiero wtedy może:

• odpocząć bez poczucia winy
• poprosić o pomoc
• postawić granice
• zacząć żyć, a nie tylko funkcjonować

I właśnie dla niej jest ta książka.

Nie dla idealnych.

Dla prawdziwych.