„Nie jesteś za dużo — jesteś wreszcie sobą.”

To zdanie trafia prosto w serce wielu kobiet. Bo ile razy w życiu usłyszałaś — wprost albo między słowami — że jesteś „za bardzo”?

Za wrażliwa.
Za emocjonalna.
Za wymagająca.
Za cicha albo za głośna.
Za ambitna albo za zmęczona.

Z czasem zaczynasz wierzyć, że faktycznie jesteś „za dużo”. Że powinnaś się zmniejszyć, wyciszyć, dopasować. Że wtedy będziesz bardziej kochana, bardziej akceptowana, bardziej „wygodna”.

Ale prawda jest inna.

Nie jesteś za dużo.
Po prostu przestajesz mieścić się w rolach, które nie były Twoje.

Skąd bierze się poczucie, że jesteś „za dużo”?

To uczucie nie pojawia się nagle. Ono buduje się latami.

Najczęściej zaczyna się w dzieciństwie.

Może słyszałaś:

„Nie przesadzaj.”
„Inne dzieci tak nie mają.”
„Znowu płaczesz?”
„Bądź grzeczna.”

Uczysz się wtedy, że emocje są problemem. Że potrzeby są ciężarem. Że najlepiej być łatwą do kochania — czyli cichą, dopasowaną, niewymagającą.

Z wiekiem to się pogłębia.

W relacjach:

boisz się mówić, co czujesz
tłumisz złość
zgadzasz się na za dużo
przepraszasz za swoje granice

I wtedy rodzi się myśl:

„Może faktycznie jestem za trudna…”

Problem nie jest w Tobie — tylko w przestrzeni, w której jesteś

Kiedy kobieta zaczyna być sobą, nagle słyszy:

„Zmieniłaś się.”
„Kiedyś byłaś milsza.”
„Przesadzasz.”
„Robisz problem.”

Ale prawda jest taka:

Nie zmieniłaś się na gorsze.
Zmieniłaś się na prawdziwe.

To otoczenie było przyzwyczajone do Twojego milczenia, zgadzania się, ratowania wszystkich.

Twoje „nie” brzmi dla nich jak bunt.
Twoje granice — jak atak.
Twoja prawda — jak przesada.

Dlatego czujesz się „za dużo”.

Moment, w którym zaczynasz być sobą

Przychodzi taki moment w życiu kobiety, kiedy coś pęka.

Nie zawsze spektakularnie.

Czasem cicho.

Zmęczenie.
Wypalenie.
Poczucie, że już nie masz siły udawać.

Zaczynasz zadawać sobie pytania:

Dlaczego zawsze ja się dostosowuję?
Dlaczego moje potrzeby są ostatnie?
Dlaczego boję się być sobą?

I wtedy zaczyna się powrót.

Nie do „lepszej wersji siebie”.
Do prawdziwej.

Bycie sobą nie oznacza bycia idealną

To ważne.

Kiedy kobieta przestaje się zmniejszać, boi się, że stanie się egoistyczna, zimna, obojętna.

Ale bycie sobą to nie brak empatii.

To równowaga między:

dawaniem a braniem
słuchaniem innych a słuchaniem siebie
miłością do innych a miłością do siebie

Pewna siebie kobieta nie rani — ale też nie pozwala ranić siebie.

Dlaczego boisz się, że jesteś „za dużo”?

Bo bycie sobą wiąże się z ryzykiem.

Możesz:

nie zostać zrozumiana
nie zostać wybrana
nie zostać zaakceptowana

Ale zadaj sobie pytanie:

Czy chcesz być kochana za to, kim jesteś…
czy za to, jak dobrze potrafisz się dopasować?

Bo udawanie daje akceptację.
Ale zabiera spokój.

Cena dopasowania jest zawsze zbyt wysoka

Kiedy przez lata próbujesz być „mniej”:

mniej mówisz
mniej czujesz
mniej chcesz
mniej marzysz

Aż w końcu czujesz, że jest Cię w Twoim życiu coraz mniej.

To jest moment, w którym kobieta mówi:

„Już nie chcę być wygodna. Chcę być prawdziwa.”

Rozwiązanie — jak wrócić do siebie

Powrót do siebie nie dzieje się w jeden dzień.

Ale zaczyna się od decyzji.

1️⃣ Przestań przepraszać za emocje

Masz prawo czuć. Wszystko.

2️⃣ Zauważ swoje potrzeby

Nie są fanaberią. Są informacją.

3️⃣ Stawiaj małe granice

Nie musisz od razu zmieniać wszystkiego.

4️⃣ Wybieraj przestrzenie, gdzie możesz być sobą

Bo nie każda relacja jest miejscem na Twoją prawdę.

Kiedy przestajesz być „za dużo”

Paradoks polega na tym, że kiedy jesteś sobą:

jedni odejdą
inni się zdziwią
niektórzy Cię nie zrozumieją

Ale pojawią się też ludzie, przy których:

nie musisz się tłumaczyć
nie musisz się zmniejszać
nie musisz udawać

I wtedy po raz pierwszy czujesz spokój.

Zakończenie

Nie jesteś za dużo.

Jesteś:

bardziej świadoma
bardziej prawdziwa
bardziej obecna w swoim życiu

I choć bycie sobą wymaga odwagi, to tylko tam czeka prawdziwa wolność.

Bo kobieta, która przestaje się zmniejszać, nie staje się trudna.

Staje się wolna.